Αν το Gagarin ήταν εκκλησία, τότε η Michelle Gurevich θα ήταν η ιδανική «ιέρεια» για να εκτελεί κάθε θρησκευτική λειτουργία. Γιατί πράγματι, η μυσταγωγική ατμόσφαιρα που είχε ήδη δημιουργηθεί κατά την είσοδο στον χώρο, η εσωτερική ηρεμία με την οποία οι παρευρισκόμενοι ανέμεναν την εκκίνηση της βραδιάς και η συλλογική προσμονή που επικρατούσε, φανέρωναν πως η ένταση αυτής της συναυλίας δεν θα ήταν η τυπική – εξωτερικευμένη και θορυβώδης, αλλά μια άλλη, βαθύτερη και πιο εσωστρεφής.
Όμως, το Gagarin δεν είναι εκκλησία και η Michelle Gurevich, αν και διακατέχεται από μια αταλάντευτη, σχεδόν αιρετική αισθητική και δυναμική που παραπέμπει σε κατανυκτική τελετουργία, δεν είναι παρά μια πολυδιάστατη καλλιτέχνιδα, που γνωρίζει καλά πώς να δημιουργεί ατμόσφαιρες.
Αυτό που δεν ήταν εξ αρχής γνωστό, και έμενε να ανακαλυφθεί εκεί –ζωντανά–, είναι και η πηγαία ικανότητά της, μέσα από την ιδιαίτερη ερμηνεία και προσέγγισή της, να σε τραβάει να βουτήξεις κι εσύ μέσα στην ατμοσφαιρικότητα αυτή, καταφέρνοντας για σχεδόν δυο ώρες να αποτελέσεις κομμάτι της. Από όποιο μουσικό, αισθητικό ή ευρύτερο καλλιτεχνικό περιβάλλον κι αν προέρχεσαι (ή έχεις συνηθίσει να τοποθετείς τον εαυτό σου). Και αν οι βροχερές καιρικές συνθήκες που επικράτησαν την ημέρα αυτή, οδήγησαν στην αλλαγή της τοποθεσίας της συναυλίας, η νοερή εικόνα του να βιώσεις μια τέτοια εμφάνιση κάτω από τον έναστρο ουρανό και με τη συνοδεία ελαφριάς ψιχάλας, δημιουργεί εκ των υστέρων αμφιβολίες για το εάν σε τέτοιες περιπτώσεις το «βολικό» θα πρέπει να αποτελεί το πρώτο κριτήριο απόφασης.
Σε κάθε περίπτωση, όλα αυτά λίγη σημασία είχαν γιατί "It’s Friday night, my friends, and I are dancing in black and white", όπως είπε και η Gurevich -μάλλον εσκεμμένα- στο πρώτο τραγούδι με το οποίο καλωσόρισε το κοινό ("Friday Night"). Κάτι το οποίο έμελλε να αποδειχθεί αληθές, καθώς καθ’ όλη τη διάρκεια της εμφάνισής της, το κοινό ακολουθούσε σωματικά το ρυθμό που οι μουσικοί συντόνιζαν. Άλλες φορές πιο έντονα και ζωηρά ("Lovers Are Strangers", "Tragedy For Sale", "Music Gets You Girls") και άλλες πιο στατικά και αρμονικά ("Vacation From Love", "Love from A Distance", "It Was The Moment"). Αν κάποια στιγμή σταμάτησε, ήταν για να ακούσει το σχόλιο της Καναδής ερμηνεύτριας, σχετικά με το τραγούδι της "Goodbye My Dictator, Goodbye": «Όταν το έγραφα, είχα έναν πολύ συγκεκριμένο τέτοιο στο μυαλό μου», ανέφερε. «Σήμερα, όμως, υπάρχουν τόσοι πολλοί από τους οποίους μπορώ να διαλέξω», ολοκλήρωσε, ρίχνοντας ένα χαμόγελο που περιέκλειε ταυτόχρονα την τραγικότητα, την καυστικότητα και τη συγκίνηση. Όπως, άλλωστε, και η μουσική της.
Ακόμα και αν κάποια από τα παραπάνω ήταν κάπως αναμενόμενα, άλλα καθόλου προβλέψιμα και άλλα εντελώς πρωτόγνωρα, το κλείσιμο της συναυλίας ήταν σε όλους εξ αρχής γνωστό. Όταν τα δυο σκοτεινά, μπάσα και «σκληρά» ακόρντα της εισαγωγής του "Party Girl" άρχισαν να επαναλαμβάνονται διαδοχικά στην κιθάρα, το κοινό κατάλαβε πως κάπου εδώ η βραδιά θα ολοκληρωθεί. Ήταν και η μοναδική στιγμή καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας που η αρένα του Gagarin πλημμύρισε από οθόνες, φλας και διάφορες άλλες σημάνσεις της συνεχώς παρούσας ψηφιακής διασύνδεσής μας. Ήταν, όμως, ταυτόχρονα και μια υπενθύμιση, ότι όσο σπουδαία και μοναδική κι αν είναι η δύναμη της τέχνης στο να μας επαναφέρει στο «εδώ και τώρα», στο ζωντανό και το πραγματικό, η μάχη με τον εαυτό μας και τις κοινωνικά εγκατεστημένες συνήθειές του είναι μακρά, και θα παραμένει ανοικτή. Όπως, άλλωστε, γράφει και τραγουδάει η Gurevich, και μαζί της από κάτω και όλοι εμείς:
‘Now we meet, go for a walk
But I know the old you can't be far off
So how about after this stroll
You and me get rock ’n roll’.
Οι φωτογραφίες ανήκουν στην Αριάννα Ντόνη και στο mixgrill.gr.