Το Μουσικό Φεστιβάλ Ελάτειας (το 13ο παρακαλώ) έχει γίνει πια θεσμός και συγκεντρώνει σταθερά ολοένα και περισσότερους επισκέπτες από όλες τις γωνιές του τόπου μας, ακόμα κι από το εξωτερικό. Βρίσκεται μόλις δύο ώρες οδήγησης από την Αθήνα, σε έναν καταπράσινο χώρο, γεμάτο με πλατάνια και ρυάκια, στους πρόποδες του όρους Καλλίδρομο με μαγική θέα προς τις κορυφές του Παρνασσού.
Θα μιλήσω γράψω πρώτα σαν κατασκηνωτής μουσικόφιλος και μετά σαν δημοσιογράφος. Παρεΐστικο κλίμα που το καταλαβαίνεις απο την πρώτη στιγμή. Σωστές υποδομές. Ευγένεια απο διοργανωτές και εθελοντές και φυσικά μουσικές για πολλά γούστα.
Δεν έρχομαι πρώτη φορά, είναι αισίως η τέταρτη. Καθε φορά παρατηρώ τις αλλαγές και τις βελτιώσεις που πάντα ξεκινάν από τις παρατηρήσεις και προτάσεις του κόσμου, καθώς και των καλλιτεχνών που κάθε χρόνο ερχονται. Και προφανώς έχουν γίνει πολλες απο την πρώτη φορά που το επισκέφθηκα.
Πάμε για τις μουσικές:
Μέρα Πρώτη
Γιώργος Χριστοδουλάκος
Στο Γιώργο Χριστοδουλάκο έλαχε ο «κλήρος» και η αρχή του Φεστιβάλ, κι όπως είναι φυσικό, κατα τη διάρκεια του προγραμματός του ακόμα έφθανε κόσμος. Γέννημα θρέμα της περιοχής, εισέπραξε πολύ δυνατό χειροκρότημα, απο φίλους αγαπημένους και συγγενείς που παρέσυραν και τους υπόλοιπους παρευρισκόμενους. Ένα πρόγραμμα που είχε «έντεχνο» χαρακτήρα με πείραγμενες λαικές στιγμές. Ωραία φωνή, στακάτη κάτι μου λέει ότι θα μας απασχολήσει στο μέλλον. Μαζί του στο βιολί ο Βαλεντίνος (τι ωραιο όνομα) Πετεβής, ακουστική κιθάρα ο Γιάννης Κοζυράκης, ο Γιώργος Μιγδάνης ηλεκτρική κιθάρα, μπάσο ο Θανάσης Γιαννήτσας και τύμπανα ο Πάνος Γεωργακόπουλος (Panx Romana).
Εθισμός
Με «ζεστό» τον κόσμο από το όμορφο ξεκίνημα του Γιώργου Χριστοδουλάκου, η πρώτη έκπληξη για μένα (που η ραπ/hip hop μουσική δεν είναι η αγαπημένη μου) ήρθε με την άνοδο στην σκηνή του Εθισμού (Νίκος Λουκάς) και του Melow. Με αρκετό υλικό απο το τελευταίο του album "Metropolis" καθώς βέβαια και από προηγούμενα, έδωσε στο πολυπληθές κοινό του μια εμφάνιση-δυναμίτη. Καυστικός στίχος, δυναμισμός και παράλληλα μια έντονη λυρικότητα. Κι όλα αυτά τα γράφει κάποιος που τον έβλεπε ζωντανά για πρώτη φορά και παντελώς άσχετος με την καλλιτεχνική του πορεία και δισκογραφία.
Λόγος Τιμής
Δεν πρόλαβα να συνέλθω απο το Εθισμό και δεύτερη έκπληξη και μουσική καταιγίδα απο ραπ με χτύπησε στο κεφάλι. Ρε σεις τι είναι αυτά τα παλικάρια; Ε κ ρ ηκ τ ι κ ο ί...
Τώρα εξηγούνται όλοι αυτοί οι τύποι τύπισσες με τα πλακάτ και με το λογότυπο του σχήματος γραμμένο σε χέρια, πόδια, πρόσωπα, που περιφέρονταν στο χώρο του φεστιβάλ.
Έδωσαν «Ψυχή» (όπως είναι και ο τίτλος του τελευταίου τους album) δύναμη, ένταση, πολύ καλή σκηνική παρουσία, κι όλα αυτά απο ένα μουσικό σχήμα που εκ των υστέρων έμαθα ότι είναι απο Αγίους Ανάργυρους, περιοχή που λίγο-πολύ... τη θεωρώ γειτονιά μου.
(Σκέψη Συντάκτη: Αν ήμουν εκεί, κοντα στα 20 και άρχιζα να ακούω τώρα μουσικές, μάλλον ραπ και χιπ χοπ θα άκουγα!)
ΠΥΞ ΛΑΞ
Τι να πώ και τι να γράψω! Χαμός. Μια που ανέβηκαν στην σκηνή ο Φίλιππος (Πλιάτσικας) με τον Μπάμπη (Στόκας), και αμέσως έγινε το σώσε.
Ευδιάθετοι, επικοινωνιακοί και έντονα καταγγελτικοί για όλα συμβαίνουν γύρω μας και δίπλα μας.
Οι παλιές αγάπες δεν πάνε μόνο στον παράδεισο αλλά πάνε και στην Ελάτεια. Όλα τα αγαπημένα τραγούδια παρέλασαν από το πρόγραμμα των παιδιών. Όλα. Δεν παρέλειψαν φυσικά, τους φίλους και συνεργατες που δεν είναι πιά μαζί μας. Το Βασίλη (Καρρά), το Μάνο (Ξυδού), το Λαυρέντη (καλά, ένας είναι ο Λαυρέντης).
Για τις παλιές αγάπες μην μιλάς...
Συνεχίζεται...
*Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Κωνσταντίνο Ρουμελιώτη και στο mixgrill.gr.