Υπάρχουν συναυλίες που απλώς τις παρακολουθείς. Και υπάρχουν εκείνες που σε παρασύρουν, σε ταρακουνούν και, για όσο διαρκούν, σου θυμίζουν γιατί η ζωντανή μουσική παραμένει μια εμπειρία σχεδόν σωματική.
Η εμφάνιση των The Young Gods, πρώτη φορά στα 40 χρόνια ύπαρξής τους στην Ελλάδα, στο Gazarte ανήκε ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Δυστυχώς, η προσέλευση ήταν μικρή και η άγνοια των νεότερων για αυτό το θρυλικό σχήμα εμφανής... Ευτυχώς, υπήρξε κοινό από το εξωτερικό. Θα έπρεπε να είχαν αποθεωθεί από κάθε άνθρωπο που έχει όντως κάποια σχέση με τον εναλλακτικό ήχο.
Από τα πρώτα λεπτά, το ελβετικό τρίο έστησε έναν ηχητικό κόσμο όπου τίποτα δεν έμοιαζε προβλέψιμο. Η κιθάρα, τα ηλεκτρονικά, οι ρυθμοί και η χαρακτηριστική, καθηλωτική φωνή του Franz Treichler δεν λειτουργούσαν ως ξεχωριστά στοιχεία, αλλά ως ένα ενιαίο, ζωντανό «κύμα» που έπεφτε πάνω στο κοινό με ολοένα μεγαλύτερη ένταση.
Οι The Young Gods δεν χρειάστηκε να αποδείξουν τίποτα. Δεν αναπαρέστησαν απλώς έναν ήχο που εδώ και δεκαετίες τούς έχει καταστήσει μοναδικούς. Τον αναγέννησαν μπροστά μας.
Το Gazarte μετατράπηκε σε ένα ιδιότυπο εργαστήριο ηλεκτρισμού. Οι σκοτεινές ατμόσφαιρες εναλλάσσονταν με εκρήξεις ρυθμού, η βιομηχανική αγριάδα συναντούσε την ψυχεδέλεια και, μέσα σε όλα αυτά, υπήρχε μια απρόσμενη αίσθηση ελευθερίας. Σαν να παρακολουθούσαμε ένα συγκρότημα που εξακολουθεί να ενδιαφέρεται περισσότερο για το τι μπορεί να συμβεί τώρα παρά για το τι έχει ήδη καταφέρει.
Και αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμα των The Young Gods: δεν ακούγονται σαν ένα συγκρότημα που κοιτάζει πίσω.
Ακούγονται... επικίνδυνα παρόντες. Μάλιστα, μπορώ να πω ότι το τελευταίο τους album, "Appear Disappear", το οποίο τίμησαν δεόντως, είναι από τα αγαπημένα μου της μπάντας.
Και το σημαντικότερο: Στο Gazarte τα κομμάτια του "Appear Disappear" δεν ακούστηκαν σαν απλές μεταφορές του στούντιο στη σκηνή. Μεγάλωσαν, αγρίεψαν, απέκτησαν σώμα. Το υλικό του δίσκου λειτούργησε ως ιδανικός πυρήνας για ένα live που έμοιαζε να βρίσκεται διαρκώς σε κίνηση —να εμφανίζεται και να εξαφανίζεται, όπως ακριβώς υπονοεί και ο τίτλος του.
Ίσως γι' αυτό η συναυλία είχε τόσο καταλυτική δύναμη: οι Young Gods δεν παρουσίασαν απλώς το καινούργιο τους άλμπουμ. Το έκαναν να μοιάζει σαν να γεννήθηκε εξαρχής για τη σκηνή.
Ο Treichler, επιβλητικός και απόλυτα συγκεντρωμένος, δεν χρειάστηκε θεατρινισμούς. Η ίδια του η παρουσία λειτουργούσε σαν αγωγός ανάμεσα στη σκηνή και την αίθουσα. Κάθε κραυγή, κάθε ψίθυρος, κάθε παραμόρφωση έμοιαζε να μεταφέρει κάτι περισσότερο από μουσική. Ήταν ένταση, μνήμη, αγωνία, έκσταση.
Ιδιαίτερο βάρος είχε ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούσαν τα ηλεκτρονικά μέσα στο σύνολο. Το ηχητικό υλικό των keyboards κάλυπτε ένα εντυπωσιακά μεγάλο φάσμα: από τις πιο συμβατικές, σχεδόν synth-pop μελωδικές γραμμές, μέχρι τις πιο ωμές, industrial υφές και τα live electronics που παρέπεμπαν έντονα στον Mika Vainio (Pan Sonic).
Σε αρκετά σημεία, μάλιστα, η μπάντα άφηνε αυτό το υλικό να εξελιχθεί σχεδόν αυτόνομα, χωρίς τη φωνή, με τα ντραμς και τα ηλεκτρονικά να χτίζουν εκτεταμένα industrial περάσματα. Ήταν ένας εξαιρετικά πετυχημένος συνδυασμός ηλεκτρονικής και ζωντανής, οργανικής εκτέλεσης —κάτι που πολύ συχνά επιχειρείται, αλλά σπάνια ακούγεται τόσο φυσικό και ενιαίο.
Και όσο η συναυλία προχωρούσε, το κοινό έπαψε ουσιαστικά να είναι θεατής.
Έγινε μέρος του «μηχανισμού».
Χέρια στον αέρα, σώματα που κινούνταν στον ρυθμό, βλέμματα καρφωμένα στη σκηνή και εκείνη η σπάνια αίσθηση ότι όλοι βρίσκονται μέσα στο ίδιο ηχητικό όνειρο. Ένα όνειρο θορυβώδες, σκοτεινό, υπνωτικό —αλλά ταυτόχρονα απελευθερωτικό.
Οι Young Gods απέδειξαν στο Gazarte πως η ηλικία, οι δεκαετίες και η ιστορία δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα, όταν υπάρχει ακόμη αυτή η δίψα για εξερεύνηση.
Η συναυλία δεν ήταν μια νοσταλγική επιστροφή ενός ιστορικού συγκροτήματος.
Ήταν μια επίθεση στο παρόν.
Και όταν οι τελευταίοι ήχοι έσβησαν, έμεινε εκείνη η χαρακτηριστική αίσθηση που αφήνουν οι πραγματικά μεγάλες συναυλίες: ότι για λίγο βρεθήκαμε κάπου αλλού και ότι ο κόσμος, έξω από το Gazarte, θα χρειαστεί μερικά λεπτά για να ξαναμπεί στη θέση του...
Οι The Young Gods δεν έδωσαν απλώς μια συναυλία. Έστησαν μια εμπειρία. Και το Gazarte πήρε φωτιά.
Setlist - The Young Gods
- Tu En Ami Du Temps
- Appear Disappear
- Systemized
- Hey Amour
- Blackwater
- All My Skin Standing
- She Rains
- Intertidal
- The Night Dance
- Gasoline Man
- Blue Me Away
- Mes Yeux De Tous
- Shine That Drone
- Skinflowers
- Kissing The Sun
- Off The Radar
- Did You Miss Me? (Gary Glitter cover)
*Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Παναγιώτη Κουνελλέ και στο mixgrill.gr.