Τετάρτη απόγευμα, καταφθάνοντας στο καθιερωμένο και καταπληκτικά οργανωμένο Release Athens για ακόμη μία χρονιά, μετά το συγκλονιστικό live του David Byrne, αναλογίζομαι πόσο έχω αγαπήσει τη μουσική των Bad Seeds και κυρίως τις επιρροές και τις συνεργασίες τους.
Δυστυχώς, λίγες μέρες πριν ανακοινώθηκε ότι η Anna Von Hausswolff ακύρωσε την εμφάνισή της και ο Baxter Dury με τον Nick Cave and the Bad Seeds θα παίξουν περισσότερο.
Αρχής γενομένης, λοιπόν, με τον Baxter Dury, τον γιο του Ian Dury…
Ο Baxter Dury περιφέρεται και παραφυλάει τη σκηνή με τις μεθοδικές κινήσεις που αναμένονται από έναν άνθρωπο του οποίου το πνευματικό ζώο είναι αναμφισβήτητα ένας πάνθηρας —και μάλιστα από νάιλον. Το σακάκι του κοστουμιού, συχνά περασμένο από τον έναν ώμο, και η ευελιξία ενός άντρα που αψηφά τα χρόνια του προβάλλουν τη χαρακτηριστική του γοητεία και την ιδιορρυθμία του κατευθείαν στη μουσική.
Δεν βρέθηκε επί σκηνής για να παρεκτραπεί με ανέκδοτα ή προσωπικές του γνώμες. Αυτά τα βρίσκει κανείς μόνο στους προσεκτικά διαμορφωμένους στίχους του. Για το κοινό του δεν επιφυλλάσσει τίποτα άλλο πέρα από μια... αποδόμηση. Η live παράστασή του προσφέρει την ακριβή, πνευματώδη και αιχμηρή παρατήρηση για την οποία ο Dury έχει γίνει ευρέως γνωστός. Παρουσιάζοντας το υπέροχο νέο του άλμπουμ, "Allbarone", η μουσική του χτυπά με μια ζωτική δύναμη, αναγκάζοντας τους παρευρισκόμενους να χορέψουν και να ξεφαντώσουν, καθώς οι electro-punk ρυθμοί αντηχούν μέσα στο δάπεδο. Με ένα μπάσο, τύμπανα και keyboards, με ποζέρικο στυλ, εντελώς ειρωνικά, προσωπικά μού είναι πολύ συμπαθής. Το ίδιο και η μουσική του, με επιρροές από disco, synth pop, Serge Gainsbourg και electro/punk, καθώς και οι κοφτεροί του στίχοι. Ωστόσο, κάτω από την περιδιάβαση στη σκηνή και την περιστροφή υπάρχει μια εγγενής, ελκυστική ταπεινότητα.
Το μικρόφωνο μεταμορφωμένο σε στύλο για τον αινιγματικό Dury.
Σε αρκετό κόσμο δεν άρεσε, νομίζω. Ίσως να μην κατάλαβαν και όλο το στήσιμό του απέναντι στην υποκρισία.
Ξεχώρισα τα "Miami" και "I'm Not Your Dog".
Setlist - Baxter Dury
Alpha Dog
Hapsburg
I'm Not Your Dog
The Night Chancers
Mockingjay
Almond Milk
Aylesbury Boy
Return of the Sharp Heads
Kubla Khan
Pleasure
Miami
Cocaine Man
Allbarone
Schadenfreude
Baxter (These Are My Friends)
(Fred again.. cover)
«Και ας με ακούσει όποιος έχει αυτιά. Έγκλημα όλος ο κόσμος είναι, ο καθένας σκοτώνει αυτό που αγαπά» - Oscar Wilde
Το Nick Cave με τους The Bad Seeds τους έχω σε ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, όπως, νομίζω, οι περισσότεροι φίλοι της εναλλακτικής σκηνής εδώ και δεκαετίες. Νομίζω δεν υπήρξε άνθρωπος που πέρασε από αυτές τις μουσικές και δεν τους αγάπησε όσο τίποτα, έστω και για λίγο.
Οι λόγοι είναι χιλιάδες.
Μετά την αποχώρηση του Blixa Bargeld και, δη, του Mick Harvey, κατά πολλούς οι Bad Seeds ουσιαστικά δεν υφίστανται.
Ο Nick Cave είναι πραγματικά ένας μεγάλος καλλιτέχνης και πολύ έξυπνος άνθρωπος. Προσωπικά, τα τελευταία άλμπουμ δεν μου λένε τίποτα, αν και μερικά κομμάτια με κέρδισαν στην Πλατεία Νερού το βράδυ της Τετάρτης, κυρίως στιχουργικά.
Θεωρώ μέτριο ό,τι κυκλοφόρησαν από το 1994 έως το 2013, μέχρι που κυκλοφόρησε, με βασικό συνεργάτη του τον Warren Ellis, το μαγικό "Push the Sky Away" και το 2017 έδωσαν την καλύτερη συναυλία που τους έχω δει προσωπικά, με έναν αδιανόητο ήχο, στο κλειστό του Φαλήρου.
Από τότε επαναλαμβάνουν κάτι παρόμοιο, είτε με πολύ ωραίο τρόπο είτε με πιο μέτριο.
Ναι, ο Nick Cave είναι τεράστιος performer, ακόμα και στα 75. Αφήνει τα πάντα να πέσουν πάνω μας τόσο επίκαιρα. Είναι ο δικός μας σαμάνος, το φάντασμα και ο γκουρού σε όλα τα τραύματα.
Nick Cave and the Bad Seeds… Έχω ακούσει δεκάδες γνώμες, πολύ αρνητικές και πολλές θετικές, από ανθρώπους που τους αγάπησαν βαθιά.
Η αλήθεια είναι μία.
Το άστρο του Nick Cave λάμπει σε εξέχουσα θέση στο στερέωμα του rock 'n' roll. Πάντα από τις ανεξερεύνητες υπόγειες διαδρομές, το μοναχικό δύσβατο δρόμο, με συνέπεια και επιμονή. Το πιο αντικειμενικό πράγμα που μπορώ να πω είναι ότι, στην πραγματικότητα, δεν άλλαξε ποτέ.
Γιατί ήταν και καλός διαχειριστής και αποτελεί περίπτωση ιδιαίτερου ενδιαφέροντος. Ο Nick Cave είναι ο τελευταίος rockstar, γιατί είναι αυτός που φτάνει τον μύθο στα έσχατά του όρια, στην αυτοπαρωδία, αρνούμενος τη γραφικότητα.
Σώζεται εκεί όπου οι προηγούμενες φωτεινές εξαιρέσεις υποτάχθηκαν στη μοίρα του καταραμένου και καταβροχθίστηκαν από το κτήνος του rock 'n' roll.
Μπορεί οι εποχές που ο Cave έμενε πιστός στο σκοτεινό όραμα, το ματωμένο, βαπτισμένο στον πόνο, στην απελπισία του έρωτα και του θανάτου (όραμα που εκφράστηκε μέσα από έργο πολύπλευρο, που κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει), να έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και στη σκηνή, δίπλα στον ταξιδιάρικο, βρώμικο ήχο, να έχει θέση το βιολί, το πιάνο και τρεις μαύρες gospel τραγουδίστριες, αφιέρωση στη γυναίκα του, και ο ήχος να είναι πιο ποπ στα δικά μου αυτιά, αλλά ο Nick Cave ακόμα συγκινεί, ακόμα φτιάχνει εικόνες, ακόμα υπάρχει...
Μπορεί ο Nick Cave των '80s, εδώ και πολλά χρόνια, να φοβήθηκε τα φαντάσματα και να τα αντικατέστησε με πολυτελή σκιάχτρα, όταν άφησε τα υπόγεια και επέλεξε τα εγκόσμια, όταν λείανε τον ήχο και άφησε να κυριαρχήσουν τα καλογυαλισμένα μελοδράματα, αλλά αυτό το κάνει τέλεια.
Δεν θέλω να μιλήσω αναλυτικά για τη σειρά των κομματιών και την εκτέλεσή τους. Μια τεράστια έκπληξη το "Train Long-Suffering" από το παρελθόν, από το The Firstborn Is Dead... Με μια σταθερά επαγγελματική εμφάνιση και πάρα πολύ καλά μελετημένη, έκαναν μια καταπληκτική συναυλία, σίγουρα όχι την καλύτερή τους.
Αυτή τη φορά στο μπάσο, στην περιοδεία τους, ήταν και ο Colin Greenwood των Radiohead.
Δεν είδαμε κάτι καινούργιο από τη σταθερά άψογη μπάντα και δεν το περιμέναμε κιόλας, αλλά όσοι τους είδαν πρώτη φορά σίγουρα θα το θυμούνται για πάντα.
Setlist - Nick Cave & The Bad Seeds
Get Ready for Love
From Her to Eternity
Train Long-Suffering
Wild God
O Children
Tupelo
Carnage
(Nick Cave & Warren Ellis cover)
Joy
Rings of Saturn
Bright Horses
Henry Lee
(Duet with Janet Ramus)
The Mercy Seat
Papa Won't Leave You, Henry
Red Right Hand
Jubilee Street
Hiding All Away / White Elephant
Hollywood
Encore:
City of Refuge
The Weeping Song
Wide Lovely Eyes
Nobody's Baby Now
Into My Arms (Nick Cave solo)
Οι φωτογραφίες παραχωρήθηκαν από το Release Athens Festival.