Οι συναυλίες που ανακοινώνονται στην Ελλάδα και στο εξωτερικό γίνονται πια σχεδόν όλες sold out, μία λέξη άγνωστη για τα ελληνικά δεδομένα μέχρι πριν μερικά χρόνια. Ειδικά στα high profile events –όπως λένε τις πιο εμπορικές εκδηλώσεις–, πρέπει να έχεις σπουδάσει software developer και να έχεις και τρελή υπομονή, ώστε να καταφέρεις να κλείσεις εισιτήρια για την παρέα σου στην online προπώληση. Το βλέπουμε και στους εαυτούς μας. Μας πιάνει μια μανία με όλων των ειδών παραστάσεις και performance, που τελικά δεν ξέρουμε γιατί θέλουμε να κλείσουμε εισιτήριο. Η απόλαυση συναυλιών αγαπημένων συγκροτημάτων, με το κοινό προηγούμενων δεκαετιών να αδιαφορεί αν θα ζήσει την επόμενη μέρα και να σκέφεται μόνο πώς θα τα σπάσει όλα στο live, έχει μεταλλαχθεί στο «Ώπα ρε, θα παει και η Μαρία στο λαϊβάκι, πρέπει να παω να δω αυτην τη μπάντα που παίζει avant-garde beat metal».
Τι συμβαίνει λοιπόν; Περνάμε πραγματικά καλά σε αυτήν τη νέα τάξη πραγμάτων ή απλά μας έχει πάρει το ρεύμα; Γιατί το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου λέει πως δεν ακούει μουσική πια, παρόλο που όλα τα μουσικά events ξεπουλάνε;
Μαζέψαμε ειδικούς αναλυτές, δασκάλους μουσικολογίας και διευθυντές του Ticketmaster Σουηδίας που παρέθεσαν τους βασικούς λόγους της σουρεαλιστικής εποχής που ζούμε όσον αφορά τα θεάματα.

Πανδημία: Στείλτε 6 για σωματική άσκηση
Ο κορονοϊός άλλαξε τη ζωή μας εντελώς. Μείναμε μέσα για δύο σχεδόν χρόνια, χωρίς εκδηλώσεις οποιουδήποτε είδους. Συνεπώς έχουμε απωθημένα, σκεφτόμαστε συνέχεια πως «Τώρα ή ποτέ». Υποσυνείδητα κανείς δεν θέλει να βάλει στο μυαλό του την περίπτωση να τον ξανακλείσουν μέσα, συνεπώς αγοράζει ό,τι εισιτήρια βρίσκει, για ότι ακούει πως είναι καλό, πιασάρικο και με καλές κριτικές. Μπορεί να είναι θέατρο, μπορεί να είναι συναυλία μπορεί να είναι όπερα μπορεί να είναι το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Δεν είναι μυστικό πως πια δυσκολεύεσαι να βρεις εισιτήρια, αν δεν οργανωθείς για την προπώληση τις πρώτες μέρες.
Ξαφνικά, εκεί που το 2017 ήμασταν 200 άτομα σε κάθε συναυλία, έχουμε φτάσει στον απόλυτο αγχωτικό συναυλιακό πανικό, ακόμα και σε συναυλίες στο Fuzz και στο Gagarin205. Για τα μεγάλα tours δε, που ψάχνουμε να κλείσουμε στο εξωτερικό, τα πράγματα είναι ακόμα πιο παράλογα. Aν πάμε πίσω καμιά δεκαπενταριά χρόνια, σε γίγαντες όπως το Bruce Springsteen και οι Rolling Stones έβρισκες εισιτήρια στα επίσημα sites ακόμα και έναν-δύο μήνες πριν τη συναυλία. Στους U2 στο Twickenham του Λονδίνου τη δεκαετία του 2000, ακόμα και οι γιαγιάδες μας μπορούσαν να κλείσουν με ιδιαίτερη άνεση το πολυπόθητο μαγικό χαρτί.
Τώρα πια; Καλή τύχη στο χάος της πρώτης μέρας της προπώλησης! Ανοίξτε laptop, κινητά και μπείτε σε αόρατες ουρές. Θα μου πείτε πως ουρές πάντα υπήρχαν και θα λέτε αλήθεια. Απλώς, η πιθανότητα να μη βρεις καν εισιτήριο για τις πολύ εμπορικές περιοδείες είναι μεγάλη τώρα παι, και στην περίπτωση που βρεθεί, θα είναι ό,τι έχει ξεμείνει, με το dynamic pricing πολλές φορές να διπλασιάζει τις τιμές.

Η αλλαγή των εποχών και η έννοια του φανατικού οπαδού
Κάθε εποχή, κάθε γενιά απολαμβάνει τις τέχνες με διαφορετικό τρόπο, ενώ η διάδραση μεταξύ των ανθρώπων αλλάζει. Τα smartphones έπαιξαν καθοριστικό ρόλο. Έφεραν τα πάνω κάτω στην επικοινωνία και στον τρόπο που μοιραζόμαστε τις αναμνήσεις μας. Πέρασαν 20 χρόνια από τότε που μπήκαν τα καταπληκτικά λεγόμενα social media στη ζωή μας και παγιώθηκε η ταχύτητα της πληροφορίας. Πληροφορίες από παντού δημιουργούν μια υποβόσκουσα ανασφάλεια, μαζί με άγχος. «Πρέπει να τα μάθω όλα, πρέπει να είμαι παντού», σκέφτεσαι. Τι όμως, τελικά, ξέρεις καλά και πόσο πραγματικά βρίσκεσαι συνειδητά εκεί στα events που πηγαίνεις, φίλε αναγνώστη;
Είναι ελκυστικό και περιπετειώδες να βιώνουμε νέες εμπειρίες όσον αφορά τα θεάματα. Αλλά τι συμβαίνει. αν μέσα στο πλήθος της πληροφορίας και του χάους τελικά δεν δίνουμε ιδιαίτερη σημασία; Η απόλαυση συνδέεται με τις αναμνήσεις και το βίωμα, στο οποίο αν δεν αφιερώσουμε χρόνο και προσοχή, θα είναι αδιάφορο. Αντίστοιχα, αν δε προλαβαίνουμε να αναπολήσουμε και να επεξεργαστούμε τις οπτικοακουστικές εμπειρίες μας, μετατρέπονται σε μία άμορφη μάζα από σκέψεις δεύτερης διαλογής.

Ταξιδεύοντας μερικές δεκαετίες πίσω, τα ακούσματα ταυτίζονταν με ιδεολογίες, ντύσιμο και την γενικότερη ταυτότητα του καθενός. Ήσουν φανατικός με είδη μουσικής και συγκροτήματα, μια συνθήκη απολαυστική, με αντιθέσεις και χρώματα. Μία κοινωνική ποικιλομορφία που μπορούσε να καταλήξει και σε βρωμόξυλο, όπως ήταν σύνηθες στην Αθήνα των '80s ανάμεσα σε ροκαμπιλάδες και πάνκηδες.
Το 2026, αν κάνεις την ερώτηση «Τι ακούς;» η συνηθέστερη απάντηση είναι ή «Τα πάντα» ή «Δεν ακούω μουσική». Δεν ακούμε καν το γραφικό «Ακούω τα πάντα εκτός από μέταλ» πια. Πού πήγε το πάθος, λοιπόν. σε μία εποχή που έχουμε όλη τη μουσική στα πόδια μας μέσα από τα streaming platforms; Τα θέλουμε όλα τώρα και δεν έχουμε τελικά τίποτα.
Η μουσική βιομηχανία και το attention span των 8 δευτερολέπτων
Η μουσική βιομηχανία, με τη μείωση των πωλήσεων των physical media και την άνοδο του streaming, δημιούργησε εταιρείες γιγαντες όπως η Livenation. Εταιρείες που διαχειρίζονται τις περιοδείες μουσικών, αφού εκεί είναι τα λεφτά. Τα live shows αφορούν πολύ λίγο την προώθηση νέων albums και είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου το βασικό εισόδημα του συστήματος, manager, παρατρεχάμενων και μουσικών. Όλο το σύστημα σε πιέζει για να αγοράσεις εισιτήρια και εσύ δεν προλαβαίνεις να καταλάβεις το πώς, το πού και το γιατί.
Ας μην κοροϊδευόμαστε, το χρήμα και το κέρδος ήταν πάντα η κινητήριος δύναμη της μουσικής βιομηχανίας. Όμως, τώρα πια, ο όρος «βιομηχανία» έχει εκφυλιστεί. Μιλάμε για καλλιτέχνες-προϊόντα. Οι περισσότεροι είναι άτομα με «δόντι» στο star system ή άτομα που έχουν πολλά λεφτά. Γράφουν τραγούδια επιφανειακά με ομάδες παραγωγών και συνθετών, υποστηρίζοντας μια εποχή που το μόνο που μετράει είναι η εικόνα. Να είμαστε πάνω απ’ όλα ωραίοι και τα άλλα θα βρεθούν.

Τραγούδια που γράφονται στην τουαλέτα, πολλές φορές με χρήση AI, χωρίς ίχνος δημιουργικότητας. Τραγούδια μικρά σε διάρκεια, εμπροσθοβαρή, ώστε να σου κεντρίζουν το ενδιαφέρον νωρίς, γιατί άλλωστε ποιος έχει πια υπομονή να ακούσει ολόκληρο κομμάτι; Το attention span έχει πέσει στα 8 έως 15 δευτερολέπτα και υπαγορεύει επαναλαμβανόμενα μοτίβα στη σύνθεση κομματιών, με έννοιες όπως η δημιουργικότητα και η έμπνευση να ακούγονται σαν κάτι αναχρονιστικό και ρομαντικό.
Πολλοί από εμάς βάζουμε generic AI video στο Youtube με ambient μουσική, heart warming jazz κλπ. Αναρωτηθήκατε ποτέ πώς θα ήταν αν ψάχναμε μουσική του Brian Enο για ambient ή του John Coltraine και του Louis Armstrong για jazz και να φτιάχναμε τα προσωπικά μας playlists, που θα είχαν το δικό μας χαρακτήρα; Δεν είναι, όμως, η εύκολη λύση όπως την ορίζει η εποχή μας.
1000+1 ειδικοί συνιστούν μουσική χωρίς κινητά
Όπως καταλαβαίνετε, το πλαίσιο στο οποίο βρισκόμαστε δημιουργεί εξ ορισμού αγκυλώσεις. Μην στεναχωριέστε και μην απελπίζεστε, οι ειδικοί σάς έχουν τη λύση. Σας προτείνουν να αρχίσετε να ακούτε μουσική με όλη σας την προσοχή. Να ακούτε δηλαδή ολόκληρους δίσκους, είτε στο Spotify είτε σε physical media της αρεσκεία σας, χωρίς να δίνετε σημασία στο κινητό σας και τη σειρά που έχετε στο pause στο Netflix. Να εντοπίζετε καλλιτέχνες που σας αρέσουν, να βρείτε νέα αγαπημένα ψάχνοντας και τα γύρω-γύρω: Ποιος γράφει τα τραγούδια, με ποιους συνεργαστηκαν και τι συγγενικά συγκροτήματα/καλλιτέχνες υπάρχουν.

Η μουσική και οι συναυλίες χρειάζονται ποιοτικό χρόνο. Γιατί να ακούμε «για τη φάση» και να μη γίνουμε πάλι φανατικοί; Ψάξτε τι κρύβεται ανάμεσα στις λέξεις και τα όργανα. Θέλει πιο πολλή προσπάθεια από παλιά, αφού με όλη την παγκόσμια δισκογραφία στα πόδια σου, δεν ξέρεις από που να αρχίσεις και μπορεί να τρελαθείς. Αλλά την πραγματική απόλαυση τη βιώνουμε όταν συνδεόμαστε με τα κομμάτια, με τους δημιουργούς και τους ερμηνευτές.
Ο χρυσός κανόνας είναι τα κινητά να μένουν στην τσέπη και στις συναυλίες. Σας προτείνουμε να δείτε βίντεο από συγκροτήματα και εκδηλώσεις που απαγορεύονται τα κινητά, να αφουγκραστείτε την ατμόσφαιρα και την ενέργεια ενός άλλου κόσμου. Το θέμα δεν είναι να πάμε σε ένα live για να δηλώσουμε παρουσία μέσω του κινητού μας, αλλά να το νιώσουμε, να το θυμόμαστε και να μας επηρεάσει. Γιατι ναι, είναι ή τώρα ή ποτέ! Μας αξίζει η μουσική που μας εκφράζει, η δικιά μας μουσική.
