Η Χριστίνα Σαμαρά «ξεγυμνώθηκε» στον Σταυρό του Νότου: Μια μουσική εξομολόγηση για όσα συμβαίνουν «Κοντά στα 30»

Το να προσκαλέσεις και γεμίσεις ένα live σε μια δύσκολη καθημερινή στην Αθήνα αποτελεί από μόνο του ένα σημαντικό στοίχημα. Το να ανέβεις όμως στη σκηνή και να εκτεθείς συναισθηματικά με απόλυτη ειλικρίνεια είναι μια ακόμα μεγαλύτερη πρόκληση. 

Η Χριστίνα Σαμαρά, πριν από λίγες ημέρες, ανέβηκε στο Club του Σταυρού του Νότου, στην αγαπημένη γωνία Φραντζή και Θαρύπου, και απέδειξε πως όταν η μουσική πηγάζει από αληθινά βιώματα, το κοινό ανταποκρίνεται με το παραπάνω. Γυρίζοντας τον χρόνο πίσω, αποφάσισε να αφήσει πίσω της ένα διδακτορικό στη Νορβηγία για χάρη της μεγάλης της αγάπης, της Η κίνηση αυτή δεν ήταν μόνο τολμηρή αλλά και αναγκαία καλλιτεχνικά για εκείνη. 

Με αρκετή δουλειά και πολλά ξενύχτια έφτιαξε τον πρώτο της δίσκο με τίτλο «Κοντά 30». Δεν έμεινε μόνο σε αυτό. Οπτικοποίησε τα περισσότερα κομμάτια με την αμέριστη βοήθεια και συμπαράσταση του παραγωγού της Νίκου Αγγλούπα. 

Έτσι έφτασε με λίγο άγχος η αλήθεια είναι στην αρχή, στη σκηνή του Σταυρού μαζί με αυτό το υλικό εμπλουτισμένο και με διασκευές, δίνοντας παράλληλα και μια πρώτη γεύση από το νέο υλικό που ετοιμάζει. 

Η δυναμική εκκίνηση με το «Λοβ Στόρι» έδωσε αμέσως το σύνθημα, για να ακολουθήσουν οι «Εξισώσεις», ένα κομμάτι που συνδέει με μοναδικό τρόπο το ακαδημαϊκό της υπόβαθρο στα Μαθηματικά με τις συναισθηματικές ισορροπίες της ζωής. 

Στο «Για Παρίσι» ταξιδέψαμε σε πιο ταξιδιάρικες και μελωδικές διαδρομές στα στενά της γαλλικής πρωτεύουσας, ενώ το «Παραλογίζομαι» (που στον δίσκο ξεχωρίζει με τη συμμετοχή του Φοίβου Δεληβοριά) έφερε εκείνον τον χαρακτηριστικό αφοπλιστικό στίχο που καθηλώνει το κοινό. 

Φυσικά δε έλειπε ούτε το απελευθερωτικό «Δε Με Νοιάζει», βάζοντας τις βάσεις για μια βραδιά γεμάτη ειλικρίνεια, ρυθμό και ωραίες μελωδίες. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Χριστίνα δεν δίστασε να δοκιμαστεί και σε απαιτητικές διεθνείς διασκευές, αποδίδοντας με τη δική της αισθητική το εμβληματικό "Life On Mars" του David Bowie αλλά και το ατμοσφαιρικό "Because", καταθέτοντας τη δική της αισθητική ματιά.

Λίγα λεπτά μετά πέρασε στις ιδιαίτερες «Χάρτινες μέρες» –που ερμήνευσε πρώτη η καθηγήτρια της Έλλη Πασπαλά–, με τη Χριστίνα να καταθέτει μια πιο δική της εκτέλεση με ένα γλυκό αισθαντικό τρόπο. 

Ένα ατμοσφαιρικό ταξίδι ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν

Όσο η βραδιά προχωρούσε, η ατμόσφαιρα γινόταν όλο και πιο εξομολογητική. Οπότε δε έλειψε και ο «τόξικ πρώην» που αγκαλιάστηκε ιδιαίτερα μέσα από τα social media και τραγουδήθηκε από όλους με ενθουσιασμό, ούτε και ο «Ο Κύριος Με Το Παλτό».

Αναμφίβολα, μία από τις πιο φορτισμένες στιγμές της βραδιάς ήταν το προσωπικά αγαπημένο μου «Έχεις Φύγει Ήδη». Όπως εκμυστηρεύτηκε η ίδια στο μικρόφωνο, γράφτηκε ένα ξημέρωμα στις 05:00 το πρωί και αποτυπώθηκε στο δίσκο σε μία μόνο ηχογράφηση (one-take), κάτι που φάνηκε και στη σκηνική του απόδοση με εκείνη να κρατά την κιθάρα της, καθηλώνοντας το κοινό.

Το ταξίδι στον χρόνο συνεχίστηκε σε πιο λαϊκά μονοπάτια με την αξεπέραστη «Σκλάβα» της Τζένης Βάνου, ένα κομμάτι που η Χριστίνα ερμήνευσε εξαιρετικά, κερδίζοντας το θερμό χειροκρότημα του κόσμου. Κάπως έτσι βρεθήκαμε γύρω στο 1960 με το «Μοιάζεις Και Εσύ Σα Θάλασσα» του Μανώλη Χιώτη, σε μια διασκευή μόνο με πιάνο που πείραξε η Χριστίνα και παρέσυρε όλο το μαγαζί να σιγοτραγουδήσει μαζί της. Η δυναμική της ομάδας και το μέλλον.

Μια από τις πιο έξυπνες και όμορφες στιγμές της βραδιάς ήταν όταν η Χριστίνα παραχώρησε τη σκηνή στην Υρώ Ζερβούδη για να ερμηνεύσει το καινούριο τραγούδι «Δεν Ήταν Για Πάντα», δίνοντας μια ξεχωριστή πινελιά στο live. Η Υρώ κέρδισε τις εντυπώσεις και το χειροκρότημα από όλους και φάνηκε πως είναι μια φωνή που μπορεί να μας απασχολήσει στο μέλλον.

Κατεβαίνοντας από τη σκηνή του Σταυρού του Νότου, η Χριστίνα Σαμαρά δεν άφησε απλώς την αίσθηση μιας επιτυχημένης και γεμάτης εμφάνισης. Επιβεβαίωσε ότι η ρήξη με την ακαδημαϊκή ασφάλεια ήταν η πιο συνειδητή και δικαιωμένη απόφαση της πορείας της, ανοίγοντας διάπλατα τον δρόμο για μια ουσιαστική παρουσία στη σύγχρονη εγχώρια τραγουδοποιία.