Δεκάδες σπουδαία διεθνή ονόματα παρελαύνουν και φέτος από το Release Athens, το οποίο γιορτάζει πανηγυρικά τα 10 του χρόνια. Κι όμως, όσο περίεργο κι αν φαντάζει σε κάποιους, η φεστιβαλική ημέρα για την οποία υπήρχε η μεγαλύτερη -και πιο ουσιαστική- ανυπομονησία, ήταν η αμιγώς ελληνική.
Η 5η Ιουλίου δεν ήταν απλώς άλλη μια ημερομηνία στο καλεντάρι, αλλά μια γιορτή της εγχώριας μουσικής με πρωταγωνιστή τον Παύλο Παυλίδη και συνοδοιπόρους τον Pan Pan και το Παιδί Τραύμα.
Για εκείνους που λατρεύουν τη στατιστική, τα νούμερα μιλούν από μόνα τους: περισσότερα από 13.000 χαρτάκια κόπηκαν στην Πλατεία Νερού.Στη μικρή, γεμάτη παλμό «πολιτεία» που στήθηκε εκεί, επιβεβαιώθηκε περίτρανα η δίψα του κοινού για αυθεντική, βιωματική έκφραση.
Η συγκεκριμένη βραδιά, ωστόσο, απογειώθηκε ακριβώς επειδή το line-up είχε απόλυτη καλλιτεχνική συνοχή. Τα δύο acts που προηγήθηκαν δεν βρέθηκαν εκεί τυχαία. Αποτελούν τη φυσική εξέλιξη μιας σκηνής που ο headliner της βραδιάς βοήθησε να χτιστεί, με τους νεότερους δημιουργούς να τον «μνημονεύουν» -άμεσα ή έμμεσα- στον μουσικό τους πυρήνα.
Η ιδανική αρχή
Η αρχή έγινε με το Παιδί Τραύμα, το καλλιτεχνικό όχημα του Τάσου Καρτέρη. Παρά τον καυτό απογευματινό ήλιο, ο κόσμος είχε ήδη αρχίσει να συρρέει μαζικά για να τον απολαύσει, δείχνοντας εξαρχής τη δυναμική της ημέρας.
Παρουσιάζοντας μεγάλο μέρος από τον πρόσφατο δίσκο του, «Δεύτερη Ζωή», κατάφερε να κερδίσει το θερμό χειροκρότημα. «Είμαστε ευγνώμονες που μοιραζόμαστε τη σκηνή με τόσο μεγάλους καλλιτέχνες όπως είναι ο Pan Pan και ο Παύλος παυλίδης», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Τάσος μιλώντας για την ευκαιρία να παίξει στο Release Athens.Βέβαια, η επιτυχία της εμφάνισής του δεν ήταν ατομική υπόθεση, καθώς πλαισιώθηκε άψογα από τους Αιμιλία Παπαθεοχάρη (πλήκτρα, φωνητικά), Κώστα Γρούντα (μπάσο), Δημήτρη Γρηγοριάδη (τύμπανα) και Ντένη Μόρφη (κιθάρα).
Με τους βαθιά ποιητικούς, συχνά υπαρξιακούς του στίχους να «ντύνονται» με έναν ιδιαίτερο, αιχμηρό ποπ ήχο, έδωσε το ιδανικό εναρκτήριο σφύριγμα, αποδεικνύοντας γιατί θεωρείται ένα από τα πιο φρέσκα κεφάλαια της εγχώριας σκηνής μιας και σε κάθε του μουσικό βήμα εξελίσσεται.
Με τους βαθιά ποιητικούς, συχνά υπαρξιακούς του στίχους να «ντύνονται» με έναν ιδιαίτερο, αιχμηρό ποπ ήχο, το Παιδί Τραύμα έδωσε το ιδανικό εναρκτήριο σφύριγμα, αποδεικνύοντας γιατί θεωρείται ένα από τα πιο φρέσκα κεφάλαια της εγχώριας σκηνής, εξελισσόμενο διαρκώς σε κάθε του μουσικό βήμα.
Το αστικό πάρτι του Pan Pan
Καθώς ο ήλιος άρχισε να πέφτει, η συνέχεια ανήκε στον Pan Pan (aka Παναγιώτη Παντάζη), ο οποίος ανέλαβε τον ρόλο του καταλύτη, ανεβάζοντας τους παλμούς κατακόρυφα. Μαζί με τις εξαιρετικές Vassilina και Καλλιόπη Μητροπούλου στο πλευρό του, έστησαν ένα απόλυτα χορευτικό σκηνικό, ισορροπώντας αριστοτεχνικά ανάμεσα στη νοσταλγία των 80s synths και τον παλλόμενο, σύγχρονο αστικό ήχο.
Από την κλασική, πλέον, αθηναϊκή ραψωδία της «Ανισόπεδης ντίσκο» και το γεμάτο ηλεκτρική ένταση «Χτύπα με σαν ρεύμα», μέχρι το «Νιώσιμο», ο κόσμος τραγουδούσε με όλη του τη δύναμη στίχους που έχουν καθορίσει την εναλλακτική pop τα τελευταία χρόνια. Η μεγάλη έκπληξη ήρθε με την guest εμφάνιση της Nalyssa Green στο νέο κομμάτι «Είναι η αγάπη», ολοκληρώνοντας μια εμφάνιση γεμάτη παλμό, πλατιά χαμόγελα και ατόφια ενέργεια.
Μια μεγάλη γιορτή
Πλέον οι καλλιτέχνες είχαν ολοκληρώσει το απαραίτητο «ζέσταμα» για να έρθει η πιο σημαντική στιγμή της βραδιάς, η εμφάνιση του Παύλου Παυλίδη. Ενός καλλιτέχνη που, με αστείρευτη δημιουργικότητα και απόλυτη συνέπεια εδώ και δεκαετίες, εξακολουθεί να μας προσφέρει τον καλύτερό του εαυτό. Οι στίχοι του μάς έχουν συντροφεύσει σε κάθε όμορφη ή στενάχωρη στιγμή μας ενώ οι μελωδίες του έχουν συνοδέψει πολλά βιώματα της νεαρής ή και πιο μεγάλης ηλικιακά ζωή μας.
Το σκηνικό έμοιαζε εξαρχής ιδανικό. Κάτω από έναν καθαρό ουρανό, ένα κατακόκκινο φεγγάρι -μια εντυπωσιακή πανσέληνος για την ακρίβεια- έκανε την εμφάνισή της, προτού σταδιακά και σχεδόν ποιητικά «μπει σε ένα κουτί» μέσα από τα ευρηματικά γραφικά των οθονών. Ακριβώς στην ευθεία των δεικτών του ρολογιού, ο Παύλος Παυλίδης ανέβηκε στη σκηνή με τρομερό ενθουσιασμό, σχολιάζοντας πώς το «Release Athens έχει στήσει εδώ στην Αθήνα μια ατελείωτη γιορτή για τα 10 του χρόνια!»
Η νέα μουσική του παρέα
Αυτό που έγινε σαφές από το πρώτο κιόλας λεπτό, ήταν πως δεν θα ακούγαμε απλώς τα γνωστά κομμάτια, αλλά μια πλήρη μουσική αναδόμησή τους. Η πολυμελής νέα μπάντα του λειτούργησε ως ένα πανίσχυρο ηχητικό όχημα. Η μεγάλη έκπληξη -και το στοιχείο που άλλαξε άρδην όλη τη δυναμική- ήταν η προσθήκη τριών γυναικείων φωνών (Νίκη Μπραβάκη Νεφέλη Μπραβάκη, Μυρτώ Ζάχου). Τα φωνητικά τους έχτισαν υπέροχες πολυφωνικές γέφυρες, δίνοντας έναν σχεδόν αιθέριο, ατμοσφαιρικό όγκο τόσο σε παλιούς στίχους όσο και καινούριους.
Δίπλα τους, οι Χρήστος Λαϊνάς (πλήκτρα, κιθάρα και φωνητικά) και Αλέκος Γεωργουλόπουλος (κιθάρα, synths, φωνητικά) γέμιζαν τον χώρο με σύγχρονες ηλεκτρονικές υφές και αιχμηρά κιθαριστικά ριφ. Σε συνδυασμό με το στιβαρό, γκρουβάτο μπάσο του Θανάση Τζίνγκοβιτς και τα ευρηματικά sample pads και τύμπανα του Αλέξη Σταυρόπουλου, η ορχήστρα πέτυχε μια αψεγάδιαστη διακύμανση, από τα γλυκά downtempo ηχοτοπία, σε εκρήξεις ηλεκτρικής ενέργειας.
Από τη μυσταγωγία στην έκρηξη
Η αλληλεπίδραση της μπάντας με το κοινό ήταν σχεδόν μαγική. Όταν ακούστηκε η εισαγωγή από τα νέα «Παράθυρα» όλα τα βλέμματα στράφηκαν αβίαστα στη σκηνή. Η στιγμή που όλοι περίμεναν είχε ήδη φτάσει! Το πρόσφατο «Μπρανκαλεόνε» από το ομώνυμο άλμπουμ έδωσε ιδανική πάσα στην πάντα αγαπημένη «Μαίρη» και η πλατεία μετατράπηκε σε μια τεράστια χορωδία.
Η προσεγμένη εναλλαγή των κομματιών ανέβασε τον ενθουσιασμό σταδιακά, με τη συμμετοχή του κόσμου στα περισσότερα τραγούδια να είναι σχεδόν καθολική.
Ο Παύλος, εμφανώς ανανεωμένος, άφηνε συχνά την κιθάρα του, κινούνταν ουκ ολίγες φορές στη σκηνή και ρουφούσε την ενέργεια του κόσμου. Στο ατμοσφαιρικό και καινούριο «Πόσο Ακόμη» και στον πρόσφατο «Πυρετό του Μπάιρον», ο ήχος έγινε πιο σκοτεινός και κινηματογραφικός, δένοντας άψογα με τα εντυπωσιακά visuals του Στέφανου Ρόκκου (με την κινούμενη μάσκα στα video walls να κλέβει την παράσταση). Λίγο αργότερα, στο διαχρονικό «Αερικό», οι φωνές της πλατείας κάλυψαν τα ηχεία, κάνοντας τον Παυλίδη να αναφωνήσει: «Τι βραδιά είναι αυτή!».
«Να παίξουμε κάνα δυο παλιά ακόμα;» ρώτησε, πυροδοτώντας τον ενθουσιασμό. Στον «Βροχοποιό», ένα εξαιρετικό, «βρώμικο» κιθαριστικό σόλο έκοψε την ανάσα, ενώ αμέσως μετά τα γκάζια άνοιξαν απότομα με τον «Βασιλιά της σκόνης», με το rhythm section να μετατρέπει την αρένα σε ένα ατελείωτο χοροπηδητό.
Ένα απροσδόκητο φινάλε
Είναι δύσκολο σε μια συναυλία του Παύλου Παυλίδη να μη ζητήσεις αρκετές φορές αυτό το «κι άλλο κι άλλο»
Ο χρόνος είχε περάσει η δίψα όμως παρέμεινε μεγάλη. Στην «Ατλαντίδα», κάθε στίχος ήταν και ένας παλμός, ενώ στη «Λευκή Καταιγίδα», τα πλήκτρα και τα αιθέρια γυναικεία φωνητικά έχτισαν μια τελετουργική ατμόσφαιρα, υπό το φως χιλιάδων κινητών. «Είστε απίστευτο θέαμα, ευχαριστούμε τόσο πολύ, με το χέρι στην καρδιά», είπε ο τραγουδοποιός υποκλινόμενος.
Αντί για το αναμενόμενο κλείσιμο με το «Περιμένω», η μπάντα απέδειξε την ευελιξία της ρίχνοντας στο τραπέζι την «Τροφή για τα θηρία». Το κομμάτι ξεκίνησε με μια εξαιρετικά χαλαρή, ράθυμη ενορχήστρωση, για να ξεσπάσει σε κλάσματα δευτερολέπτου σε μια απίστευτη, ηλεκτρική θύελλα με ρυθμικά παλαμάκια.
«Η καλύτερη συναυλία της ζωής μου!», ακούστηκε να λέει ο ίδιος συγκινημένος. Ήταν αδιαμφισβήτητα μια από τις πιο δεμένες μουσικά και γεμάτες ένταση εμφανίσεις του. Το μόνο που αναρωτήθηκα κατά την έξοδό μου από την Πλατεία Νερού ήταν πώς θα καταφέρει να ξεπεράσει αυτόν τον πήχη την επόμενη χρονιά!
Οι φωτογραφίες παραχωρήθηκαν από το Release Athens Festival.